Partner 
|
JEST TAKIE MIEJSCE
Jest takie miejsce obok kościoła, Które zna każdy. Które codziennie imieniem woła, Nasza szkoła. Duży budynek z czerwonej cegły Sięga wysoko, Otula ciężkie mury zielenią, Rozbudza dzwonkiem i głosem dzieci, Śmiechem radosnym wita nas rano, Chętnie zagłębiam się w jego wnętrze, Wędruję drogą dobrze mi znaną: Parter i piętro i jeszcze wyżej, Wciąż idę wyżej, uciekam w chmury, Szukając miejsca tylko dla siebie. Może zostanę na tym okręcie I pożegluję przez moje morze. Jeszcze nie wiem, kim jestem ani kim zostanę. Ściskam więc mocno obraz człowieka, Który potrafił być swoim i innych kapitanem.
Praca zbiorowa uczniów kl. VII a (rocznik 1994/1995) |
 |
80 lat minęło. W Szczecinie stoi szkoła- zna ją każdy ptak, ma już osiemdziesiąt lat- to niezły wynik o Tak! Pan Zaruski-nasz patron, żeglarz jak trzeba, mówił „Bądźcie jak granit, a dusze miejcie jak czyste nieba” Więc my się staramy, jak tylko możemy, choć czasem coś zgubimy, albo źle powiemy. Pani Beata – nasza Pani Dyrektorka, zawsze pomoże, spokoju autorka. Pilnuje porządku pogłaska, uściska i wszystko działa jak w środku mrowiska. Pani Agnieszka -nasza wychowawczyni zna wszystkie nasze sztuczki, niełatwo ją zmylić! Wie kto schował kanapkę, kto spóźnia się z pracą, a jednak nas kocha – i to z całą mocą. Są też w szkole maluchy delfinki, żeglarze, marynarze z zerówki to przyszli lekarze. A w klasach czasem ławka skrzypi, kreda zniknie, ktoś ją skrył, a w plecaku obok książek, kanapeczka sprzed dwóch dni. Na boisku jak na fali, piłka leci, wszyscy wstali. Ktoś się śmieje, ktoś przewróci ale nikt tu się nie smuci. Więc powiadam! Żagle w górę, kurs na wiedzę ! Dwudziesta trzecia -nikt Cię nie zawiedzie ! Zaruski patrzy z nieba z radością, Jak my rośniemy z dumą i miłością.
Daniel Szpakowski klasa 5a |
Z dziejów szkoły …
Szkoła Podstawowa Nr 23 im. Mariusza Zaruskiego w Szczecinie rozpoczęła swoją działalność 5 września 1945 r. jako Publiczna Szkoła Powszechna w Dębie Starym. Zapisano wówczas 18 uczniów. Pierwszą nauczycielką i organizatorem szkoły była Stanisława Ciechomska. Budynek szkolny, zniszczony w czasie wojny, wymagał remontu, ale udało się wygospodarować jedną salę lekcyjną i korytarz. Warunki nauki były wtedy bardzo trudne.
18 czerwca 1946 r. rozpoczęto prace budowlane. Po wakacyjnej przerwie nauczyciele i uczniowie mieli do dyspozycji 7 sal lekcyjnych i 2 korytarze. Ostatecznie remont zakończono 1 maja 1948 roku i w tymże roku budynek został przejęty przez władze oświatowe w związku z włączeniem Dąbia do Szczecina.
W latach 1945 – 1948 szkoła była jedynym ośrodkiem kulturalnym na terenie Dąbia. Jako pierwsza podjęła systematyczną i długotrwałą pracę nad rozbudzaniem w młodzieży szkolnej i środowisku lokalnym zainteresowania tradycją i pięknem otaczających terenów. Mieszkańcy zaczęli nabywać na własność nieruchomości, odbudowywać istniejące obiekty oraz tworzyć działki i ogrody.
W roku szkolnym 1949/50 kierownictwo objęła Zofia Prokop. Pracę w SP Nr 23 rozpoczęła również pionierka oświaty na Ziemiach Odzyskanych, Karolina Cieślik.
Lata powojenne to okres wytężonej pracy wszystkich nauczycieli, zmierzającej do zlikwidowania analfabetyzmu. Czołową rolę w realizacji tego zadania odegrał Dionizy Jaroszyński. W roku 1949 powołał on Dzielnicową Komisję do Walki z Analfabetyzmem i zaangażował w jej pracę większość nauczycieli. Wspólne dążenia i konkretne działania doprowadziły do całkowitego zlikwidowania tego problemu.
Od roku szkolnego 1950/51 pojawiły się w szkole regularne zajęcia sportowe, prowadzone przez nauczycieli specjalistów. Powołano SKS, w ramach, którego działały sekcje piłki ręcznej, lekkoatletyki, pływania, łyżwiarstwa i łucznictwa. Stopniowo wzrastała liczba uczniów. Pod koniec lat pięćdziesiątych było ich 923 i 23 nauczycieli, później 1000.
Nasi uczniowie widoczni byli w życiu kulturalnym, a szczególnie w sportowym. W zawodach międzyszkolnych zajmowali czołowe miejsca. Swoje sukcesy w piłce ręcznej i biegach zawdzięczali zaangażowanym i oddanym sprawie sportu nauczycielom. Do ich grona należał przede wszystkim Jan Fengler, który rozpoczął pracę w naszej szkole w 1954 roku.
Lata 60. i 70. przyniosły szkole kolejne sukcesy sportowe. Do najważniejszych należą wysokie miejsca zawodników drużyn piłki ręcznej w rozgrywkach na szczeblu wojewódzkim i ogólnopolskim.
Kolejne lata istnienia szkoły wpisywały się w jej kronice ważnymi wydarzeniami i wprowadzały zmiany w wyglądzie budynku.
17 lutego 1962 r. zakończono pracę nad wyborem patrona i nadano szkole imię Mariusza Zaruskiego. Wmurowano tablicę na froncie budynku, trwale zaznaczając jej związek z morzem.
W roku 1986 Rada Pedagogiczna postanowiła uczcić 25-lecie nadania szkole imienia ufundowaniem sztandaru. W czasie uroczystości 19 marca 1988 roku główny fundator, Komitet Osiedlowy Samorządu Mieszkańców Nr 1, przekazał go szkole.
XXI wiek to ogromne zmiany technologiczne, które zrewolucjonizowały szkołę. Nie tylko nasze sale zmieniły swoje wyposażenie z tablic na sprzęt cyfrowy i audiowizualny, ale również metody nauczania i uczenia się unowocześniły pracę nauczycieli i ucznió1)w. Powitaliśmy też dziennik elektroniczny – za tradycyjnym, który był niezaprzeczalnym atrybutem nauczyciela, niektórzy tęsknią do dziś 😉 Okres nauki zdalnej, w czasie pandemii, która zaskoczyła cały świat, jeszcze bardziej przybliżył szkołę do współczesnych technologii.
Dotychczasowe osiągnięcia SP Nr 23 są wynikiem pracy grona pedagogicznego, którym w ciągu 80 lat istnienia kierowało 10 osób. Szkoła wychowała kilka pokoleń absolwentów. Wielu z nich powróciło do szkoły, by uczyć innych – wśród obecnych pedagogów absolwentami naszej szkoły są panie Dorota Chrzanowska, Małgorzata Onyszko, Paulina Wąsik i Michał Rymer .